keer terug
info kuurne 1985
Dit lazen we in de Info van Kuurne in 1985

15 september… eindelijk Kinderfoor

Alhoewel de grijze wolken soms zeer dreigend hun kop opstaken, toch bleef de zon schijnen boven het Kuurnse Marktplein. Ze hadden weer eens geluk, die 'gasten' van de Kinderfoor, hoorde je aan alle kanten zeggen. En inderdaad... kon de vreugde niet op; ook bij de organisatoren niet.
Reeds om 7.00 uur 's morgens - d.w.z. voor de allervroegste opstaanders – was er een druk heen- en weergeloop. Tenten werden opgeslagen, tafels en stoelen werden buitengesleurd, vrachtwagens werden beveiligd en versierd, bordjes werden aangebracht... kortom, wie op het Marktplein was, wist duidelijk dat daar iets zou gebeuren. Ja, weer één of andere kermis zeker, hoorde ik een oudere dame zeggen, en eigenlijk had ze ergens gelijk. Het was één grote kinderkermis, die middag.

Vanuit de vier windstreken brachten de versierde Leiekarren de kinderen naar Kuurne (en terug). En dan waren er nog de zovelen die van heinde en verre kwamen om de Kinderfoor eens van dichtbij mee te maken. Je zag er prachtige taferelen: kinderen van amper 5 jaar met helm en truweel als echte metselaars, moeders die ijverig bellen blaasden, vaders die het plankje vasthielden terwijl zoonlief de spijkers inklopte, jongens die prachtige bloemstukjes maakten, kinderen die met echte Hollywood­allures zang- en dansnummertjes brachten, vrolijk geschminkte gezichtjes met een dito haartooi, peuters die hun eerste pasjes zetten in de grote zandbak terwijl zusje ijverig met een driewieler koerste, moeders met bedrukt gezicht omdat ze weeral hun jongste telg kwijt waren... en die stond nietsvermoedend rustig te stempelen met een aardappel...

Ach, en dan hadden we het nog niet eens over de olifant, die zich niets aantrok van de dringende kinderen (en ouders), maar toch altijd volgeladen zijn tochtje deed; of over het griezelige spookkot. Maar eens van de schrik bekomen, kon je voor een zacht prijsje een ijsje smullen of een zelf belegd broodje eten.
0 ja... en die trampoline, daar had je toch niet elke dag de kans voor en met gips kladden moet je thuis ook al niet doen. Bij het solderen en kantklossen waren prachtige resultaten te zien en als papa nog eens brood bakt,
dan zal je nu wel zelf ook eens een brooddeegfiguurtje maken.

En dan die kleurrijke vlaggen waarmee je de gekste dingen moest doen, de hindernispiste waarbij grote broer z'n jongere zus stevig moest vasthouden om toch maar op de koorden te kunnen lopen en alleen de hele stoere jongens raakten aan de top van de vlaggenmast om een omslag te bemachtigen. Je kon het zo gek niet bedenken of je kon er aan meedoen, zelfs de straat werd gekust, zij het dan op een mooi wit blad papier en met knalrode lippen.

Toen om halfvier het Duitse staatscircus Cocolorie z'n show begon, dacht men op het Marktplein nog lang niet aan ophouden. Voor de kinderen die Cocolorie van dichtbij konden zien, was het bijna anderhalf uur spanning en plezier. Het einde van hun optreden betekende dan ook het einde van de vierde kinderfoor, maar dat was wel zeer moeilijk om dat aan de kinderen duidelijk te maken.

De organisatoren slaakten een zucht van verlichting: de regen was net naast Kuurne uitgevallen en de kinderen hadden zich ongelooflijk geamuseerd. Met luidtoeterende wagens reden ze het Marktplein af... tot in 1987 dacht ik bij mezelf. Het zou allemaal onmogelijk zijn geweest zonder de hulp van honderden medewerkers, jawel je leest het goed. Het weze dan ook een oprechte hulde aan hen: echt bedankt en hopelijk mogen we op jullie steun en hulp blijven rekenen.

We zeggen jullie allen graag tot in 1987!

keer terug