keer terug
Dit lazen we in de Info van Kuurne in 1989
1989

KLAARTJES KINDERFOOR ZONDAG 17 SEPTEMBER 1989 10.00 uur:

Klaartje was boos. Mama zei zopas dat zij niet naar de Kinderfoor konden gaan die middag. De auto deed het niet meer... Het zonnetje scheen al volop de huiskamer binnen en Klaart je kreeg er zelfs traantjes van in haar oogjes.
Ze dacht aan al haar vriendjes, die deze middag... Hé, maar wacht eens, Eefje en Pieter, die zouden er met een vrachtwagen naartoe trekken, en op een vrachtwagen, daar zou nog wel een plaatsje vrij zijn! Mama zag het niet zo goed zitten om op een vrachtwagen te klimmen met haar nieuwe rok, maar na een beetje gezeur en een potje gehuil, want dat was haar de Kinderfoor zeker waard, werd de zaak opgelost; Klaartje mocht héél alleen naar de Kinderfoor.

13.30 uur: tussen de vele kinderen stond Klaartje vol spanning te wachten. Ze hoorde iemand roepen "ja, hij komt eraan! Ik zie hem, er zitten al kinderen op!!!". De mooi versierde vrachtwagen stopte vlak voor hun neus. Klaartje werd opgetild en zo belandde ze op de kar. Ze durfde eerst niet goed te kijken, het was een beetje hoog, en het wiebelde zo raar... Toen zag ze Pieter en Eefje aan de rand zwaaien naar de mensen op de straat. Ze haalde eens diep adem en ging erbij staan. En ze was nog juist op tijd om papa en mama uit te zwaaien. "Daag" ! Wij gaan naar de Kinderfoor".

14.30 uur: wat een drukte; en hoe plezierig! Klaartje speelde al met Eefje in het zand; daarna besloot zij eens rond te zien en een en ander uit te proberen. Ze schilderde een broche, knutselde een paar oorringen, liet zich schminken en als een schoonheid wandelde ze tot bij de soldeertent, waar ze Pieter vond die net klaar was met een brilletje te solderen. Eigenlijk moest Klaartje er om lachen, want toen hij zijn brilletje opzette, kwamen zijn ogen er net onderuit!
Maar op een Kinderfoor kon blijkbaar alles, en samen trokken ze naar de springgiraf. Nadat zij duchtig door elkaar gegiraft werden, wou Pieter persé voor brandweerman spelen. Met helm en jas aan en de brandslang in de hand, vond hij niet direct iets om te blussen, en zodoende richtte hij dan maar op Saartje. Druipnat spurtte zij weg, tot iemand haar tegenhield en een ritje in de cabine van een truck aanbood. Nog geen gek idee, achteraf bekeken, want door de warmte van de zon achter het glas, droogden al haar kleertjes heel vlug.

Toen Klaart je na de rit weer uit de cabine sprong, zag zij tot haar verbazing dat bijna alle standjes opgeruimd waren. Zij dacht dat alles al gedaan was en zocht vlug Pieter en Eefje op. Eefje kwam al aangelopen, trots als geen één met een zelfgemaakt kantwerkje en Pieter vonden zij tussen de elektrische autootjes. Samen liepen ze vlug naar het opgeruimde Marktplein, waar iedereen naar de hemel staarde. En ja, daar kwamen echte valschermspringers uit de lucht gevallen! Uit schrik dat er één aan de kerktoren zou blijven hangen, kneep Klaartje haar ogen stevig dicht tot ze het applaus hoorde, daarna keek ze toe hoe ze één voor één precies op het Marktplein landden.

19.00 uur Klaartje is moe. Op het ogenblik dat zij vanop de vrachtwagen haar mama en papa zag staan, zwaaide zij uit alle kracht, maar ze wuifden niet terug. Pas als ze voor hen stond en aan papa's mouw trok, hoorde zij mama zeggen, "maar kind, wat zie jij eruit, ik had je helemaal niet herkend". Na een bad, dat eruitzag als moeras toen zij er uit stapte, werd ze direct in bed gestopt. Nog geen kwartiertje later droomde zij al... dat ze uit een vliegtuig weer pardoes midden op de Kinderfoor belandde.

ndvr: doch daarvoor zal Klaart je nog een kleine twee jaartjes haar energie moeten sparen..

 

keer terug